Het voorjaarsnummer van 2016 kenmerkt zich allereerst door het ongewoon aantal schrijvers:  maar liefst zeven, van wie er maar liefst drie nieuw zijn. Prachtig dat ze de weg naar ons lijfblad hebben gevonden. En hoe fijn zou het zijn als we van hun boom ook in de toekomst de vruchten zouden mogen plukken.

Een warm welkom dus aan Catharinus Nieuwland, Roelof Wichers en Wim Coster ! 

De eerste schrijft over de wederwaardigheden van en met de postkoets, op het traject waarvan de buurtschap Struikberg een belangrijke positie innam.

De tweede wijst ons erop dat het dit jaar precies een eeuw geleden is dat burgemeester   Veenhoven – aan wie de herinnering levend wordt gehouden in het gelijknamige plein – in de Wijk werd geïnstalleerd. Hij belicht deze gebeurtenis vanuit de toespraak die waarnemend burgemeester Broekhuizen bij die gelegenheid heeft gehouden.

De derde schrijft met veel warmte over het gezin van zijn grootouders, het echtpaar Guchelaar, dat eertijds een fietsenzaak dreef aan de Dorpsstraat naast de plek waar nu de kapper zit. 

Naast de verhalen van deze drie “nieuwe” scribenten vindt u er ook een van Jan Steenbergen – niet helemáál een onbekende – over een sinterklaasoptocht die inderhaast moest worden geïmproviseerd.

En dan kom ik bij “de vaste medewerkers”, op wie we in dankbaarheid eigenlijk altijd kunnen rekenen.

Jan Bolling haalt het verleden op van de plek waar nu de Rabobank zit, aan de Dorpsstraat. Voor de ouderen is dat nog altijd de plek van Café Centraal. Wist u dat in de bewogen geschiedenis van dat pand ook kinderen een plaats hebben ?

Albert Veld heeft zich laten inspireren door een verzameling suikerzakjes om te vertellen over zijn belevenissen rond en in het voormalige café Wittink, nu de Regiobank en kapsalon Trendline.

Enno de Boer ten slotte bezocht een “kiekiesdag” in Koekange en raakte daar onder meer geïntrigeerd door een 17^e-eeuwse Avondmaalsbeker uit de Hervormde Kerk (nu PKN) aldaar.

U kent hem onderhand voldoende om te weten dat hij er heel wat over kan vertellen.

Ik wens U een paar genoeglijke uurtjes bij het lezen.

Louis Timans.

Voor dit nummer – het laatste van deze jaargang – hebben de vaste medewerkers weer hun best gedaan om u enige aangename en wellicht nuttige verpozing te bieden. Het is voor mij verrassend om steeds weer te zien dat er aan hun nieuwsgierigheid omtrent zaken uit het verleden van onze beide dorpen geen grenzen lijken te zijn.

Aan nieuwsgierigheid ontbreekt het de schrijvers niet, en u, lezer, ook niet. Als het anders zou zijn, was u immers geen abonnee. Fijn zou het zijn wanneer u naast lezer ook schrijver zou worden. Omgekeerd hoef ik de wens niet te uiten: de schrijvers zullen stellig ook lezers zijn.

In dit nummer bespreekt Jan Bolling het wel en wee van de tram die ooit door de Wijk heeft gereden. Dat er een halte was voor café Wittink, is voor hem aanleiding geweest om er een verhaal over dat café aan vast te knopen. Nu waren er in die tijd maar liefst drie cafés die die naam voerden. Leest u het verhaal maar om er achter te komen over welk van de drie hij het heeft, en waar dus de tramhalte was die ervoor lag. Verderop in dit nummer komt Jan opnieuw aan bod, met een toelichting op de vroegere Bijenkorf in de Meppeler Hoofdstraat.

Voor textiel en later ook woninginrichting moest je in Koekange vroeger bij Reinds zijn. Aaltienus Buiter vertelt het wel een wee van deze firma.

Het zal geen verrassing voor u zijn dat Albert Veld het in zijn bijdrage opnieuw over sport heeft. Het verhaal van de korfbalvereniging KIA krijgt van hem een vervolg en een slot.

Behalve Brussels lof bestaat er ook Haags lof. Het gaat echter om twee heel verschillende dingen. Enno de Boer voert u naar de oplossing van dit raadsel. Ik verklap alvast dat het over antiek gaat, maar waarschijnlijk vermoedde u dat al.

Ik wens U veel plezier bij het lezen. Als dit nummer verschijnt loopt het al tegen de Kerst en dat brengt mij ertoe aan deze wens een andere te koppelen: fijne Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar.

Louis Timans.

Het zomernummer van 2015 (18 – 3)

Jan Bolling opent de rij van medewerkers met een nieuwe bijdrage over de Dorpsstraat in De Wijk. Nu is huisnummer 29 aan de beurt, het wat achteruit staande huis waar nu de familie Datema met hun bedrijf Gradabo Sportprijzen is gevestigd en waar in de vorige eeuw de families Vos en Toet hebben gewoond.

Aaltienus Buiter komt met een bijdrage over Koekange in het jaar 1889, gebaseerd op een jaarboek uit die tijd dat hem in handen is gevallen. Even dacht ik dat er destijds een belangrijke drukkerij in Koekange gevestigd was, maar het “college van zetters” in dat jaarboek blijkt niets met gedrukt papier te maken te hebben.

Albert Veld is in zijn jeugdherinneringen nog niet uitgepraat over de korfbalvereniging KIA. Hij wijdt er nog een bijdrage aan.

Uitgepraat raakt ook Enno de Boer niet gauw, zolang het over antiek gaat tenminste. Hij gaat in zijn artikel nader in op vragen rond de prijsvorming op dat vlak.

Blij zijn we met de bijdrage van een nieuweling in ons blad, Ab Strick.  Hij brengt de roemruchte prestaties voor het voetlicht van een vriendenclub die in de jaren zestig meerdere keren in de prijzen viel – meestal 1^e – met hun versierde wagen bij het Wijker Feest. Wij hopen op nog meer herinneringen uit zijn koker.

Het is opnieuw een zeer lezenswaardig nummer van het Olde Karspel.

De redactie is verheugd u het nieuwe nummer (18 – 2) van uw lijfblad te kunnen aanbieden.

U kunt uw hart weer ophalen aan bijdragen van onze vaste medewerkers, bij wie deze keer ook onze secretaresse Ina ten Wolde is aangeschoven.

In zijn serie over de Dorpsstraat verplaatst Jan Bolling onze aandacht een honderdtal meters westwaards vanaf de woning van voormalig huisarts Idema.

Veel aandacht schenkt hij daar aan het vroegere bakkersbedrijf van Seinen, een collega van zijn vader. Maar daar blijft het niet bij.

Aaltienus Buiter wijdt zijn bijdrage aan de jubilerende Koekanger muziekvereniging “De Bergklanken”
Hij schildert een mooi portret van zestig jaar groei en bloei.

In zijn serie Jeugdherinneringen komt Albert Veld met een verhaal over zijn kennismaking met de korfbalsport in onze regio. De wedstrijden van KIA in Koekange bezocht hij als kind regelmatig.  Hij vertelt er uitvoerig over.

Enno de Boer staat stil bij het gouden jubileum dat de leden van de ponyclub “De Reestruiters” dit jaar vieren.

Ina ten slotte komt met een verhaal over Rogat in de dagen van de oorlog en bevrijding. Ze heeft het opgetekend uit de mond van Cahtrien  Oostindië – Koster, die het als kind van de bakker aldaar heeft meegemaakt.

’t Olde Karspel 18e jaargang nummer 1

Jan Bolling opent de rij met zijn laatste bijdrage over het doktershuis, opgetekend uit de mond van de bewoners die er het laatst praktijk hebben gehouden, Han en Tineke Idema, en uit de mond van de nazaten van hun voorgangers, het echtpaar Tjeenk Willink.

Aaltienus Buiter rondt zijn serie af over het eertijds rijke verenigingsleven in Koekange.

Albert Veld raakt niet uitgepraat over de familie Heyer die in de jaren vijftig als eerste kleurlingen in De Wijk werd neergeplant en van wie aanblik en (eet)gewoonten voor de dorpelingen nogal exotisch waren.

Enno de Boer laat ons delen in een ontwikkeling die hij deed bij de bestudering van een oude bus – niet iets om mee vervoerd te worden maar om iets in op te bergen. Er blijkt een heel verhaal achter te zitten.

’t Olde Karspel 17 – 4

Jan Bolling vervolgt zijn verhaal over de dokterswoning (het huis van de familie Idema) met leven en werk van dokter Bruijel. Het is duidelijk dat de oorlogsjaren ook voor hem niet de gemakkelijkste zijn geweest.

De oorlog is ook belangrijk voor het verhaal van Albert Veld over de familie Heyer. Toen de druk van de Indische vrijheidsstrijders te groot werd, besloten zij – als zovelen – naar het moederland, Nederland, te gaan (ik stond op het punt te schrijven “terug te keren”, maar ze waren er nooit geweest…)  Uiteindelijk kwamen ze in De Wijk terecht, waar ze de eerste inwoners werden met een vreemde huid (getint) en vreemde eetgewoontes (nasi/bami enz).

 Aaltienus Buiter doet opnieuw verslag van zijn bevindingen omtrent de talrijke verenigingen op allerlei gebied die Koekange heeft gekend. Slechts enkele ervan bestaan tot op de huidige dag, maar ik twijfel er niet aan of de gemeenschapszin is er nog steeds, maar manifesteert zich nu langs andere lijnen.

Een bezoekje dat een Wijker familie aan een zondagse antiekmarkt in België bracht, heeft geleid tot de oplossing van een rechtszaak die een Meppeler zilversmid twee eeuwen daarvoor had aangespannen.  Enno de Boer legt uit hoe dat kon.

’t Olde Karspel 17 – 3

Vier van de vaste redactie leden hebben zich  beziggehouden met interessante onderwerpen uit de geschiedenis van beide dorpen.

Op zijn rondje Dorpsstraat is Jan Bolling aangekomen bij de dokterswoning.  Zoals U van hem gewend bent, staat hij er lang bij stil en diept de achtergronden uit van de geneesheren aan wier zorg de inwoners van de Wijk – en wijde omgeving – in de loop der jaren zijn toevertrouwd.  Er is nogal wat water door de Reest gestroomd voordat de oude praktijk – op Dorpsstraat 43 – vorm kreeg. Veel aandacht schenkt Jan aan het wel en wee van het artsengezin de Konink dat het pand geruime tijd heeft bewoond.

Aaltienus Buiter laat zien hoe in zijn  dorp, Koekange, het verenigingsleven is geëvolueerd van intensief kerkelijk naar, voornamelijk, sportief.  Al lezend besef je hoe in een kleine eeuw tijds de samenleving ook hier diepgaand is  veranderd.

Albert Veld gaat verder met zijn jeugdherinneringen, waarbij het deze keer vooral zijn eigen familie betreft.

Enno de Boer tenslotte vertelt u alles over kraantjespotten, die als het waren het hart vormen – of vormden ? – van veel gezelligheid en leut in de kring van familie en vrienden.

.

’t Olde Karspel 17 – 2

Voor dit nummer, het zomernummer van 2014, heeft de redactie als altijd weer uiterste best gedaan.

U kunt uw hart ophalen aan twee artikelen van Jan Bolling. In het eerste leidt hij u opnieuw langs een stukje noordkant van de Dorpsstraat, nu ongeveer van de oude school tot de Vijverweg. Het is maar een kippeneindje, maar door Jans blik in de achtergronden ervan heb je achteraf de indruk een forse wandeling te hebben gemaakt.  In zijn andere bijdrage gaat hij in op reacties die hij heeft ontvangen nadat hij de vorige keer had geschreven over wijlen Piet Sloots, eertijds een bekende drummer.

Voor wat Koekange betreft is voor Aaltienus Buiter de geschiedenis een vertrouwd domein. Al vele malen heeft hij daaruit interessante verhalen weten te distilleren over diverse aspecten van zijn dorp. Deze keer is hij in de – tamelijk complexe – geschiedenis gedoken van Hendrik de Kleine.

De grote meerderheid van u, beste lezers, is opgegroeid in een wereld waarin er, wat roken betreft, letterlijk geen vuiltje aan de lucht was. Het was zo gewoon dat het zelfs onderdeel geworden was van vaste huwelijksgebruiken. De antieke “breugemanspiepe” getuigt daarvan.  Enno de Boer komt ze als kenner nog wel tegen. In dit nummer vertelt u er meer over.

Altijd blij zijn wij als redactie wanneer er reacties binnenkomen, zeker als ze een  kritische maar positieve inslag hebben.  Sommige ervan leiden tot opnamen in het blad. Deze keer zijn het er drie. U vindt ze na de artikelen. Ik hoop dat u veel plezier zult beleven aan het lezen van dit alles.

’t Olde Karspel 17 – 1

Met de onderwerpen in dit nummer kunt u uw nieuwsgierigheid naar het verleden van onze beide dorpen weer enigszins bevredigen.

De redactie heeft als steeds haar best gedaan er iets moois van te maken.  Aan de terugkijkende blik van Jan Bolling ontgaat weinig. Over een wandeling door de Dorpsstraat doet hij uren-, zo niet dagenlang, want bij ieder pand komt er wel een verhaal bij hem boven over hoe het er vroeger heeft uitgezien. In die herinnering laat hij ons graag delen. Loopt u maar mee.

Albert Veld gaat voort met de herinneringen uit zijn jeugd. Nu hebben ze betrekking op zijn carrière als korfballer. De beoefening van deze sport blijkt in De Wijk echt niet te zijn begonnen met de oprichting van Roreko. Daarvoor is – onder andere namen – al van menig wapenfeit sprake geweest.

Aaltienus Buiter is gedoken in de geschiedenis van de Koekanger familie Dolsma, bij wie je terechtkwam als er problemen waren rond elektriciteit en vervoer per auto. Zij hebben op beide vlakken in het dorp een pioniersfunctie vervuld. Enno de Boer laat zijn licht schijnen over een antiek meubelstuk waarvan de naam naar ons gebied verwijst: het “Koekanger kabinet”. Al heeft de benaming wellicht geen officiële status, er spreekt toch wel uit dat zo’n kabinet – voor kenners – duidelijk herkenbare trekken had.

Jan Tijink ten slotte vertelt verder over het onderwijs in onze voormalige gemeente. Deze keer houdt hij zich bezig met het kleuteronderwijs. Wist u dat het begonnen is in IJhorst ?  De kinderen uit De Wijk gingen er te voet naar toe, verbonden door een lange lijn.

 ’t Olde Karspel 16-1

Inhoud, o.a.:

Burgemeesterswoning,  deel 1. De geschiedenis van het huis aan de Dorpsstraat 80 en zijn bewoners.  Geschreven door Jan Bolling.

Sniedersjongens.     Aanvulling op het artikel Dorpsstraat-Kerkweg in ’t Olde Karspel 2012-4.   Door Jan Bolling.

Herinneringen van Aly en Klaas Slomp aan de oorlogsjaren en arrestatie van hun vader in december 1943.  Door Aaltienus Buiter.

Jeugdherinneringen.  Albert Veld vertelt over ‘Mister Wacker’, Jan Talen.

De tas van tante Truus. Enno de Boer beschrijft de antieke tas met zilveren tasbeugel.

Het onderwijs door de jaren heen. Het derde artikel over dit onderwerp, door Jan Tijink.

  ´t Olde Karspel 16-2

Inhoud, o.a.:

Burgemeesterswoning, deel 2, beschreven door Jan Bolling.

Het Groene Kruis afd. De Wijk – IJhorst – Koekange. Van de oprichting in 1903 tot de opheffing in 1988, beschreven door Aaltienus Buiter.

Jeugdherinneringen. Albert Veld vertelt over muzikale dorpsbewoners in de jaren 50 – 60 van de vorige eeuw.

Het onderwijs in de Wijk door de jaren heen. Jan Tijink schrijft in deze uitgave over het Christelijk onderwijs in Koekange (deel 1).

Dominees inktpot.  Enno de Boer beschrijft het zilveren inktstel van dominee Cornelis Alberti.

  ’t Olde Karspel 16-3

Inhoud, o.a.:

Dorpsstraat-Postweg.    Artikel van Jan Bolling.

Jeugdherinneringen.  Albert Veld vertelt in deze aflevering over Janny Koppenol.  Janny kwam in 1942 als baby van 13 maanden vanuit Rotterdam naar De Wijk.

De melkrijder.  Aaltienus Buiter beschrijft het zware beroep van melkrijder.

Het onderwijs in de Wijk door de jaren heen.  Koekange deel 2, door Jan Tijink.

De secretaire.  Enno de Boer beschrijft de secretaire en meubels die de secretaire voorgingen.

’t Olde Karspel 16-4

Inhoud o.a:

Dorpsstraat-De Brink. Jan Bolling vertelt over gebouwen, (voormalige) bewoners en activiteiten in dit stukje De Wijk.

Jeugdherinneringen, door Albert Veld.  Het schoolreisje van de zesde klassers op de fiets door Drenthe o.l.v. meester Groenhof en wat er aan voorafging.

Vereniging van Vrijzinnig Hervormden in Koekange, door Aaltienus Buiter.  Van de oprichting in 1928 tot de opheffing in 1950.

Het onderwijs in De Wijk door de jaren heen.  Jan Tijink vertelt over het lager en kleuteronderwijs in de Wijk vanaf 1913.

Maastrichts aardewerk. Enno de Boer vertelt over het Maastrichts aardewerk en de bekende handelaar / fabrikant Petrus Regout.

Drievoudige moord in het Koekangerveld. Onthulling op november van het gedenkteken op de plek waar de moorden plaatsvonden, door burgemeester Roger de Groot en Aaltienus Buiter.